Annunciatie
In de afgelopen weken plaatste ik telkens een gedicht van R.S.Thomas, de Engelse dichter-dominee die veel schreef over de verborgenheid van God. In deze adventtijd stap ik daar even vanaf om aandacht te vragen voor andere, meer in de tijd passende gedichten. Zoals het prachtige gedicht van Adriaan Morriën over Maria. Hoewel het 'Annunciatie' heet ('aankondiging') is er van een aankondiging door een engel geen sprake. Het kind zelf heeft zich aangekondigd:
Annunciatie
In deze herfst kreeg ik het eerste teken
van zijn leven in mijn adem en bloed.
Ik ben zo bang dat ik van hem zal breken
wat volmaakt van wezen wezen moet.
Ik ben zo bang dat hij uit mijn verlangen
straks in dit huis en in dit licht zal zijn,
onherstelbaar mens, door mij in pijn
en twijfelzucht tot sterflijkheid ontvangen.
’s Nachts lig ik in een stilte die niet van mijzelf is,
geen willoosheid maar een zachte ontsteltenis
als het geluid en de beweging van wind.
Door het venster zie ik de zwarte daken
strak aan het geheim van de hemel raken
zoals ik raak aan het geheim van mijn kind.
Hier spreekt een bange Maria, onzeker als zij is over de toekomst van haar kind. Ze zal een volmaakt kind op een onvolmaakte wereld zetten. Er huist een diep geheim in haar, te groot voor haar, zoals het geheim van de hemel te groot is voor de mensenhuizen eronder.
(Het gedicht komt uit: Het evangelie volgens dichters)
