Nucleair
Deze weken staat er elke vrijdag een gedicht van R.S.Thomas op deze site. Thomas was een Welsh dichter en predikant die veel gedichten schreef over de verborgenheid van God. Het zwijgen van God is echter niet altijd beklemmend; het is een gevulde stilte. Een stilte waarin het evangelie 'nawerkt'. Zoals Thomas in het volgende gedicht laat zien waarin hij het wonderlijke beeld van de atoomkracht gebruikt - wonderlijk omdat Thomas pacifist was. Het gedicht is getiteld 'Nucleair' (de vertaling is van mezelf):
Het is niet dat hij niet kan spreken;
wie anders dan God schept
talen? Ook niet dat hij niet zal spreken;
dat zeggen is het vooronderstellen
van boze opzet. Het is gewoonweg dat
hij het niet doet, of doet op tijden
dat wij niet luisteren, op
manieren die we nog moeten herkennen
als taal. We noemen hem de stomme
God met een niet te verontschuldigen
onbeschaamdheid. Wiens stilte is zo welsprekend
als de zijne? Welk woord zo explosief
als dat ene Palestijnse
woord met zijn oneindige fall-out?
(uit: Collected Poems 1945-1990)
