Columns

Biddip (62)

‘Biddip: wat is dat nu voor een woord?’ denkt u misschien. Wel, heel gewoon: een dip in het bidden. Een kleine inzinking in het gebedsleven. Daar heb ik momenteel last van.

Dat komt zo. Elke dag sta ik om ongeveer kwart voor zeven op. Mijn vrouw moet dan naar haar werk. Wel wat vroeg, maar voor de gezelligheid ga ik nog even met haar aan de ontbijttafel zitten, om vervolgens zelf te gaan douchen, scheren en tandenpoetsen. Om half acht sta ik dan in de tuin. Daar mediteer ik. ‘Ga in uw binnenkamer,’ zei Jezus om zijn volgelingen het bidden te leren. Hij bedoelde ermee: zoek een plek waar je stil en alleen kunt zijn. Wel, mijn binnenkamer is buiten.

Daar begin ik de dag. Tussen de vogels. Want ik heb van mijn tuin een waar vogelparadijs weten te maken. Elke morgen voel ik mij als Adam in een nieuw begonnen schepping. Daar begin ik de dag met stil te zijn. Ik kijk om me heen, naar de planten en de dieren en het kleurenspel van de wolken. Ik luister naar de geluiden. Want als je je bewust wordt van alle indrukken die bij je binnenkomen, wordt een mens namelijk wonderlijk genoeg op den duur wat rustiger. En in de stilte die dan in je binnenste groeit, wordt het gesprek met God geboren.

Zo heb ik al menig uurtje met winst doorgebracht in mijn openlucht binnenkamer. Maar de laatste tijd zit daar wat de klad in. Waarom? Omdat het nog pikkedonker is als ik mijn tuin instap! Om half acht moet de zon nog opkomen. En er is dan nog geen vogel te bekennen. Ik moet het alleen doen met de achtergrondgeluiden van het verkeer. En dat stoort me.

Ik heb het nog wel op een andere manier geprobeerd. Ik ben binnen gaan zitten. Bij ons achterraam staat namelijk de Berlijnse Stoel van Gerrit Rietveld: door z’n gebrek aan zitcomfort en harde, rechte rug bij uitstek geschikt als meditatiestoel, dacht ik. Met alle lichten uit ging ik vanuit die stoel naar de donkere tuin zitten kijken. Maar iets zat er in de weg. Het vensterglas waarschijnlijk. Want bij mij werkt het persoonlijk gebed in de openlucht toch het best. Ik weet wel: God kun je overal tegenkomen. Maar ik ben zelf buiten het best beschikbaar.

Vandaag dacht ik: misschien moest ik deze tijd van het jaar maar eens wandelend proberen te mediteren. Net zoals Henoch, die – zo vertelt de Bijbel – ‘wandelde met God’. Ik heb het vanmorgen meteen even opgezocht in het boek Genesis. Maar wat blijkt? Het staat er in de nieuwe vertaling inmiddels anders! Het woord ‘wandelen’ wordt niet meer gebruikt. Er staat nu: ‘Henoch leefde in nauwe verbondenheid met God.’ Nou ja, dat probeer ik natuurlijk wel. Maar ik mis het opkomende licht en de vogels tijdens dat ene kwartiertje wel. Ik verlang naar de lente. Kennelijk is mijn biddip een winterdip.