Columns

Cynisme

‘De City borrelt als voorheen,’ kopt dagblad Trouw deze morgen. In het bijbehorend artikel is te lezen hoe alles in de financiële wereld van Londen weer op de oude voet doorgaat. Sterker: omdat men zich geruggensteund weet door overheidssteun gaat men nu zelfs grotere risico’s aan dan vóór de kredietcrisis!

Een hoogleraar Economie weet te vertellen dat de overgebleven banken sinds de crisis weten dat zij voor de overheid te groot zijn om te laten vallen. Dat creëert het morele gevaar om zeer veel risico te nemen. En de lobby van de financiële sector draait op volle toeren om alles zoveel mogelijk bij het oude te laten.

Ik was verbijsterd. Al eerder was ik overtuigd dat de graaicultuur in de financiële sector wijdverbreid is. Maar dat het cynisme zo groot is dat er nu ook gegokt wordt op en met overheidssteun (en dus met de belastingbetaler) slaat werkelijk alles. En dat uitgerekend in een periode dat de werkloosheid, zeker in Engeland, om zich heen grijpt! ‘De geschiedenis leert dat de mens niets leert van de geschiedenis,’ zei (meen ik) de filosoof Hegel al.

Deze zelfverrijking zal juridisch gezien wel weer niet strafbaar zijn. Maar ik heb steeds meer het gevoel dat er een kloof groeit tussen wat juridisch toelaatbaar is enerzijds en wat moreel geboden is anderzijds. Advocaten houden zich nogal eens op in dit schemergebied. Maar het ethisch besef van managers laat vaak nog meer te wensen over. Zeker in de financiële sector.

Het heeft mij altijd verbaasd dat oud-premier Wim Kok in zijn rol als commissaris bij de ING-bank zich nooit heeft verzet tegen de exorbitante beloningen in het bankwezen. Ook het socialisme is kennelijk niet meer wat het was. Dat bewijst ook Gordon Brown, de Labour-premier van Engeland. Tot nu toe heeft hij zich niet bepaald ingezet voor het beteugelen van de graaicultuur. Wel, als de politiek het laat afweten, mag de kerk wat mij betreft haar stem verheffen. Ik ben altijd erg terughoudend met zoiets. Maar nu wordt het tijd voor een profetisch geluid.