Columns

Op werkbezoek

‘Onze pastores hebben wellicht een beperkt beeld van wat er in onze maatschappij technisch aan de gang is.’ Zoiets mailde een gemeentelid ons. De aanleiding was een kritisch proefschrift van een collega over de rol van de kerk met betrekking tot belangrijke technische vraagstukken. Dat gemeentelid dacht kennelijk: ‘Hoogste tijd om die theologen eens wat bij te spijkeren!’ Of wij zin hadden eens een keer te komen kijken op zijn werk?

Die handschoen pakten wij onmiddellijk op. Er werd een afspraak gemaakt en afgelopen maandag reden wij gedrieën naar de Maasvlakte alwaar onze broeder in het geloof betrokken is bij een prestigieus project. Het betreft de bouw van een terminal waar vloeibaar gas kan worden opgeslagen in drie gigantische opslagtanks. De bedoeling is dat het vloeibaar gas vervolgens in gasvorm door pijpleidingen door heel Europa zal worden vervoerd.

Aangekomen werden wij allerhartelijkst ontvangen door ons gemeentelid. Hij stak van wal met een presentatie over alle ins and outs van het karwei. Er ging een wereld voor me open. Maar het meest benieuwd was ik toch naar de beloofde rondleiding in en op de opslagtanks in aanbouw. Na een instructie van veiligheidsdeskundigen gingen we op pad.

Nog even over die veiligheid: men gaat niet over één nacht ijs, zo bleek. De voorschriften zijn strikt. Ons werd op het hart gedrukt oren en ogen goed open te houden, want op een dergelijke bouwplaats loert overal gevaar. Ook moesten we de voorgeschreven kleding dragen: laarzen met stalen neuzen, reflecterende jas, veiligheidsbril, handschoenen en bouwhelm met oorbeschermers. Toen we naar de opslagtanks liepen, voelde ik me als een astronaut die in ruimtepak naar de lanceerplek wordt geleid.

Die associatie werd alleen maar dwingender toen we even later met een bouwlift naar het dak van een van de tanks werden getakeld. Op ruim veertig meter hoogte (lijkt niet veel, is het wel, vooral als je hoogtevrees hebt zoals ik) liepen we even later een rondje langs de rand van de tank. Overal op het dak werd nog hard gewerkt door werklui uit tal van landen: Portugal, Italië, Frankrijk… Ze bouwen met elkaar aan wat ons gemeentelid vergeleek met een kathedraal. En inderdaad: het is imponerend.

Toen wij ons rondje af hadden gemaakt, stelde onze gastheer voor om een foto van ons te maken. Ik gaf mijn fototoestel en hij positioneerde ons aan de rand van de tank met uitzicht op de rest van het project. Toen hij afdrukte, schoot ineens de gedachte door me heen: ‘Hij zal wel moeten gniffelen: heeft hij die ietwat wereldvreemde dominees toch eens even mooi uit hun muffe studeerkamers weten te halen!’ Je ziet op de foto dat wij inderdaad enigszins vervreemd en onwennig de lens in staren.

Aan het eind van de middag keerden wij huiswaarts met een tas promotiemateriaal, waaronder een USB-stick met de gehouden presentatie. Een presentatie die overigens afsloot met huiswerk opgegeven door onze broeder: konden we niet eens een preek houden over de vraag of de kerk inderdaad een rol van betekenis speelt in vraagstukken van schaarste en vervuiling, zoals onze zeergeleerde collega-predikant had beweerd? Ik zal daar over nadenken. Maar ik heb er nog even geen ruimte voor: ik ben eerst en vooral blij dat ik weer veilig met beide benen op de grond sta!