Columns

Haïti

De ramp in Haïti is van onvoorstelbare omvang. Je verstand staat erbij stil. En je geloof misschien ook. Maar niet in Haïti zelf. Daar is afgelopen zondag op het plein voor de ingestorte kathedraal weer een mis opgevoerd. En ook op andere plekken in het zwaar getroffen Port-au-Prince kwamen gelovigen samen om te zingen en te bidden.

Wat een wereld van verschil met Europa! Toen in 1755 een enorme aardbeving Lissabon verwoestte rees onmiddellijk de vraag waarom God zoiets toeliet. Die vraag liet zich sindsdien niet meer verdrijven uit de westerse wereld. De verschrikkingen van de 20ste eeuw hebben die vraag alleen maar aangewakkerd. Waar is God in het mateloze lijden van de mensheid?

Ik heb die vraag naar aanleiding van Haïti nog niet horen stellen. Maar je kunt er op wachten. Zeker nu in Haïti zelf de religie zo’n troost lijkt te bieden. ‘Hoe is het mogelijk?’ zullen velen zich afvragen. Ik heb het mezelf ook beschaamd afgevraagd. Een vloek lijkt mij in zo’n situatie begrijpelijker dan een lofprijzing.

Maar misschien zitten wij westerlingen op ons eilandje van gelukzaligheid gevangen in een verkeerde blikrichting. Wij wachten tot de wereld ons overtuigt van het bestaan van God. Zolang dat niet gebeurt trekken wij de consequentie: God bestaat kennelijk niet. En inderdaad, er is veel dat Gods Naam lijkt te weerspreken.

Maar de liederen en gebeden op Haïti laten een omgekeerde blikrichting zien: zij verlangen niet dat de wereld eerst bewijst God bestaat, maar getuigen aan de wereld zelf van God. Velen zullen dat bestempelen als bijgeloof of afdoen als een aangepraat, slaafs geloof. Maar voor mij bevatten de liederen en gebeden van Haïti een spiegel: de schepping moet God niet tonen aan ons, maar wij God aan de schepping. Dat moet op dit moment maar op één manier: giro 555.