Columns

We gaan vooruit

Mijn geliefde en ik zijn fans van Mad men, een Amerikaanse Tv-serie over een reclamebureau in het New York van de jaren zestig van de vorige eeuw. Het bijzondere van deze serie is de realistische wijze waarop het tijdsbeeld wordt weergegeven. Van het meubilair en de kleding tot aan de doos zeeppoeder op de wasmachine en de technicolor-kleuren die gebruikt worden – tot in de kleinste details wordt de wereld van toen nagebootst.

Hoofdrolspeler is Don Draper, creative director. Hij en zijn gezin vormen het middelpunt van allerlei verhaallijnen die onderling ook weer met elkaar verbonden zijn. Razend knap opgezet. En: er wordt buitengewoon goed geacteerd. Kortom, het is een kwaliteitsserie, te vergelijken met The Soprano’s – een serie over een maffiafamilie, van dezelfde makers overigens als Mad men.

Zoals gezegd: het tijdsbeeld van het begin van de jaren zestig wordt op een hyperrealistische manier opgeroepen. Daardoor wordt ook ineens zichtbaar hoeveel er sindsdien veranderd is. In die tijd werd er door de meeste mensen nog gerookt als een schoorsteen. Don Draper kan ’s morgens zijn bed niet uitkomen of hij steekt een sigaret in de brand. En als hij ’s avonds moegestreden in zijn bed ligt, laaft hij zich nog menig maal aan een laatste peuk. Tussendoor heeft hij er dan al een pakje of twee op zitten! En: hij is niet de enige - iedereen paft er op los. Wat moet het toen in huizen en op kantoren gestonken hebben!

Drinken – ook zoiets. Dat vindt in de serie de hele dag door plaats. En dan heb ik het niet over karnemelk. In bijna elke werkkamer is een voorraadje sterke drank beschikbaar. Zodra het stresspeil op het reclamebureau iets omhoog gaat, wordt ernaar gegrepen. Je kunt het je nu niet meer voorstellen. Toch kwam het ook bij ons tot in de jaren zeventig voor. Als student zag ik tijdens vakantiewerk ’s morgens in directiekamers soms nog de sherryglazen van de dag ervoor staan.

Nog een opvallend verschil: de denigrerende en paternalistische houding waarmee er met vrouwen werd omgegaan. Vrouwen hadden louter de taak om dienstbaar te zijn: als secretaresse, echtgenote, moeder of als minnares. Je had verder niets in de melk te brokkelen. Het was een uitgesproken mannenwereld.

Er wordt weleens geklaagd dat tegenwoordig alles zo achteruitgaat. Mad men is een remedie tegen een dergelijk pessimisme. De serie toont dat we sinds de jaren zestig ook vooruit zijn gegaan. Roken en drinken op het werk zijn taboe geworden. En voor vrouwen is er nog wel steeds een wereld te winnen, maar hun positie is in de afgelopen vijftig jaar aanzienlijk verbeterd.

Het eerste seizoen van de serie is inmiddels uitgezonden. Maar wij hebben thuis betaaltelevisie en daarop is alvast het tweede seizoen te zien. Als ik ’s avonds een beetje vroeg thuis ben, kijkt mijn eega mij al hoopvol aan: ‘Zullen nog een Mad men doen?’ Ik zeg dan nooit nee. Je knapt er zo van op: het is niet alleen prachtig acteerwerk, het biedt ook nog een vorm van nostalgie die je verzoent met ons eigen tijdsbeeld.