Columns

Geen enkel graf…

Hij zingt het met breekbare stem. Ik heb het over Johnny Cash en een van de laatste liedjes die hij zong: ‘Ain’t no grave’. Het staat op zijn allerlaatste cd (met dezelfde titel) die ik kocht na een enthousiaste internetrecensie van diskjockey Erik Corton.

De bekende countryzanger en songwriter Johnny Cash overleed in 2003, maar nam kort voor zijn dood nog een aantal nummers op. Naar het schijnt als een vorm therapie na het overlijden van zijn geliefde vrouw June Carter. Deze liedjes verschenen dit jaar op de genoemde cd als het sluitstuk van een zestal cd’s onder de gezamenlijke titel ‘American’.

Wel, Amerikaans zijn ze. Ook de al eerder genoemde titelsong ‘Ain’t no grave’. Met sonore en breekbare stem zingt Cash deze traditional. Hij was op dat moment al zwak en wist dat hij ging sterven. Dat geeft het lied een diepe lading.

     Als de bazuin zal klinken
     zal ik meteen oprijzen uit de grond.
     Geen enkel graf
     zal mijn lichaam kunnen houden.

Het lied zingt over de doodsrivier en over engelen die hem zullen halen, over Jezus die hem in de lucht tegemoet zal komen, maar ook over zijn vader en moeder met wie hij herenigd zal worden.

Het lied is typisch Amerikaans: Bijbelse beelden worden letterlijk genomen en de tekst is een tikje sentimenteel. Maar in de stem van Cash hoor je ook de stem van de zwarte slaven van weleer die elkaar met Bijbelse beelden troost toezongen. Dat geeft het een diepe ernst. En ook de wetenschap dat Cash dit lied zingt in het zicht van zijn eigen dood, doet alle sentiment verdwijnen.

Het lied zingt door mijn hoofd nu het Pasen zal worden. Pasen betekent: de dood zal niet het laatste woord hebben. We zullen vernieuwd aan het licht gebracht en aan onszelf teruggegeven worden. Van dat geloof is de cd van Cash doordrenkt. Luister zelf eens. Je vindt het lied op YouTube als je hier klikt.