Columns

In Bob (part one)

Het is de schuld van vriend Leo. Die nam me in 2009 mee naar een concert in de Heineken Music Hall. Ooit hadden wij, los van elkaar, zijn eerste concert in Nederland in De Kuip meegemaakt – tevens het allereerste stadionconcert ooit in ons land! Maar Bob Dylan (want over hem heb ik het) werd ook een dagje ouder. Wie weet zou het dit keer de laatste keer zijn dat hij Nederland aandeed. Toen wist ik nog niet dat Dylan vanaf de jaren tachtig bezig is met een hardnekkige Never Ending Tour waarbij hij ook Nederland met de regelmaat van de klok aandoet. Maar goed, wij naar Amsterdam. Het was nota bene Goede Vrijdag. Maar ik had vrij, en Bob was ooit ook stevig in de Heer, dus dan maar eens niet naar de kerk.

Over dat ‘in de Heer’ gesproken: dat was wel de periode dat ik mijn belangstelling voor Dylan verloor. Het was begin jaren tachtig. Zijn bekering was een van de vele koerswijzigingen die zich in het leven van de bard uit Minnesota hebben voltrokken. Ik zelf was ingestapt bij een andere koerswijziging: het moment dat hij een countryalbum uitgaf - Nashville Skyline. Een enorme verandering, die veel fans teleurstelde. Toen had Dylan echter al een reuzenzwaai aan de rekstok van de muziek achter de rug: van folk naar rock. Bij elke omslag werd hij verguisd. Maar hij leek niet anders te kunnen: telkens als his Bobness zich vastgepind voelt, slaat hij een andere weg in.

Ik werd dus zijn volgeling in de jaren zeventig. Totdat hij plotseling aan het eind van het decennium een hoek omging waardoor hij uit mijn gezichtsveld verdween: hij bekeerde zich. Ik was daar niet, zoals veel andere fans, vertoornd over. Integendeel, als gereformeerde jongeling wist ik hem nu op de goede weg! Het probleem was alleen dat deze bekering hem muzikaal geen goed leek te doen. Wat werd het slecht zeg! Ik haakte af.

Dertig jaar later zou ik het spoor terugvinden. Niet meteen door het concert van vorig jaar trouwens. Dat was een lichte teleurstelling. De stem van Bob is na het vele roken die van een valse kraai geworden. En let wel, dat is dubbelop: een kraai klinkt al niet mooi, maar een valse nog minder. Zo is het met Dylan. Als jonge man was hij al niet gezegend met een welluidende stem, maar als late zestiger klinkt als ‘Wolter Kroes met een ernstige bronchitis’, zoals een recensie schreef. Onaangedaan keerde ik huiswaarts.

Maar toch had ik bij het concert nog en passant een CD gekocht – Love and Theft. Ik had Modern Times al in mijn bezit, en die vond ik toch wel goed. En ik werd opnieuw niet teleurgesteld. Integendeel! Ik leerde een Bob kennen die uit zijn graf was opgestaan. Wat klonk het verfrissend en nieuw! Ik ging Dylan weer volgen – maar nu in omgekeerde richting: steeds een CD terug. En nu ben ik weer gans en al in Bob. Al ging de bekering geleidelijk, ik raakte opnieuw verslingerd aan zijn werk. Hoe dat komt? Volgende week meer.

(Wie zelf niet besmet wil worden met het Dylan-virus moet beslist GEEN kijkje gaan nemen bij www.bobdylan.com waar al zijn songs zijn te lezen en gedeeltelijk te beluisteren)