Columns

In Bob (part two)

Hoe raakt een mens opnieuw ‘in Bob’? Wel, in mijn geval om meerdere redenen. Allereerst: als late bekeerling ontdekte ik dat de muziek van Dylan een ware staalkaart is geworden van de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Rock, gospel, folk, country, blues, rockabilly, ballads, jazz – er is nauwelijks een kleurtje te noemen dat niet op zijn muzikaal palet voorkomt. Zijn fenomenale kennis van de Amerikaanse muziekgeschiedenis bleek ook eens te meer uit de uitzendingen die hij als dj onder de titel Theme Time Radio Hour verzorgde voor een internet-radioprogramma. Elke week toverde Dylan aan de hand van een thema vergeten juweeltjes uit de schatkist van de Amerikaanse muziek. De uitzendingen hebben inmiddels een cultstatus bereikt. 

Maar behalve de muziek zijn vooral de teksten van Dylan zeer de moeite waard. Ik zou hem geen literair dichter willen noemen: Dylan is allereerst songwriter. Maar veel van zijn teksten hebben wel een hoog poëtisch gehalte. Geen wonder dat er een soort Dylanologie is ontstaan. Talloze boeken werden inmiddels over zijn werk geschreven. En als er een deel van The Cambridge Companion (een serie wetenschappelijke monografieën) aan je werk is gewijd, nou dan ben je op het gebied van wetenschap of kunst een grote jongen. Geen wonder dat velen bepleiten dat Dylan de Nobelprijs voor literatuur moet krijgen!

Maar het meest interessant is Dylan voor mij vanwege het joods-christelijke idioom van veel van zijn songteksten. Zijn liederen zijn doordrenkt van Bijbelse taal. Ze getuigen niet meer zo dwingend als in het begin van de jaren tachtig. Dat was eerlijk gezegd weleens wat teveel van het goede. En zoals ik al eerder schreef: zijn kunst leed eronder. Het verging Dylan zoals veel bekeerlingen: hij schoot door. Maar dat was kennelijk een noodzakelijke fase. Hij is nu weer down to earth. Het geloof en het Bijbelse idioom nemen nu een geïntegreerde plaats in in zijn werk.

In The Cambridge Companion to Bob Dylan wordt Dylan geroemd als ‘een van de meeste krachtige vertolkers van de religieuze taal en gevoeligheid in heel de Amerikaanse popcultuur’. Dat maakt het beluisteren en bestuderen van zijn werk meer dan de moeite waard. Het maakt je ervan bewust dat God zijn sporen niet alleen trekt in kerken, maar dat zijn Geest zich laat vinden op onverwachte momenten en plaatsen. Daarom was de dag dat ik niet naar de kerk ging maar naar de Heineken Music Hall achteraf toch nog een goede vrijdag. Met dank aan vriend Leo.

(Wie een kijkje neemt op http://croz.fm vind daar ook thema-uitzendingen over bijvoorbeeld de Bijbel, Kerst, de duivel en de ark van Noach)