Columns

Een religieuze bijsluiter (19)

Afgelopen zondagmorgen heb ik gekeken naar de Tv-uitzending vanuit ‘De Levensstroom’ in Leiderdorp. columngierig geworden door alle verhalen over deze sterk groeiende geloofsgemeenschap, liet ik eens een keer verstek gaan in mijn eigen kerk. In plaats van de kerkbank koos ik deze morgen voor onze eigen huiskamerbank en drukte op de knop van de afstandbediening.

Voor wie niet weet waarover het gaat, eerst dit. ‘De Levensstroom’ is een geloofsgemeenschap die onder leiding staat van Jan Zijlstra. Hij is een gebedsgenezer. En kennelijk succesvol, want hij trekt veel mensen met allerlei kwalen. Die kunnen dan vooral terecht in de avonddiensten van ‘De Levensstroom’, want dat zijn genezingsdiensten. Afgelopen zondagmorgen werd zo’n dienst uitgezonden.

De dienst droeg duidelijk een evangelicaal karakter. In plaats van een orgel was er een band. Er werden vlotte liederen gezongen. En het begin van de dienst stond, zoals gebruikelijk in deze kringen, in het teken van het ‘warm zingen’. Het enige wat niet in het beeld paste was de preek van Jan Zijlstra. Die was niet, zoals ik verwachtte, laagdrempelig en begrijpelijk, maar wat warrig en vol jargon. En het lag niet alleen aan mij. Mijn dochter, die meekeek, raakte de draad ook kwijt. Maar het gaat me nu niet om de preek, het gaat me om de hoofdmoot van de dienst: de dienst van genezing.

Eerst werden drie mensen op het podium geroepen en geïnterviewd. Het bleken mensen die tijdens één van de diensten van Zijlstra genezen waren. Ze mochten allemaal hun verhaal vertellen. Of liever, Zijlstra stuurde het gesprek zo dwingend dat binnen zeer korte tijd duidelijk moest worden dat zij: a) eerst nauwelijks meer konden lopen, b) naar de dienst van Jan waren gekomen, c) door een wonder waren genezen. ‘Halleluja!’ riep Jan dan ter afsluiting. En vervolgens mocht iedereen naar voren komen voor handoplegging en gebed.

U voelde aan mijn toon dat ik al wat ironisch werd. Maar dat had ik even in moeten houden. Ik sluit namelijk niet uit dat mensen op wonderbare wijze genezen worden. Maar mijn ironische toon werd al een beetje ingegeven door de boosheid over het volgende. Op een zeker moment bezwoer de voorganger een aantal keren dat, wie blijft volharden, eens vast en zeker genezing zal vinden door een wonder. Toen ging mij bij het licht uit. Ik ken namelijk mensen die in die hoop naar ‘de Levensstroom’ gingen, maar vertwijfeld moesten afhaken: de beloofde genezing vond niet plaats.

In de financiële wereld is het een voorschrift dat klanten gewaarschuwd moeten worden voor te hoge verwachtingen. Reclamespotjes over beleggen moeten worden besloten met de tekst ‘resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst.’ En wie een financieel product verkoopt moet er een financiële bijsluiter bijleveren om de klant zo eerlijk mogelijk voor te lichten. Maar in de wereld van religie kun je kennelijk nog steeds alles ongestraft beloven.

Misschien is het tijd voor een religieuze bijsluiter. Daarin zou op z’n minst 2 Korintiërs 12, 8-9 moeten staan. Daar is namelijk te lezen dat de apostel Paulus ook bad om genezing, maar die kwam niet. Dat kan dus ook nog. Maar zolang die bijsluiter er niet komt, mogen andere predikanten de slachtoffers van gebedsgenezers weer pastoraal oplappen.