Columns

Ik zie ze vliegen (71)

Mijn werkkamer heeft het uitzicht van een breedbeeldtelevisie. Ik kijk namelijk uit op een park met een vijver. En omdat ik mijn bureau aan het raam heb geplaatst kan ik van dag tot dag volgen wat er in en om die vijver plaatsvindt. De laatste ontdekking: scholeksters! Let wel: ik woon niet aan de Waddenzee, maar in de Randstad.

Ik ging er altijd vanuit dat scholeksters alleen aan de Noordzeekust voorkwamen. In het binnenland ben ik ze nog nooit tegengekomen. Maar de laatste tijd hoor ik ze ’s morgens in bed al. Luid piepend met hun scherpe geluid cirkelen ze dan rond het huis. En als ik achter mijn bureau plaatsneem, zie ik dat ze inmiddels geland zijn: ze trippelen over het gras bij de vijver.

Hoe zijn ze hier terecht gekomen? Misschien omdat in de natuur ook niet alles voor de eeuwigheid vastligt. Zo schijnen merels aan het begin van de 20ste eeuw nog schuwe beestjes te zijn geweest die zich schuilhielden in de bossen waardoor geen mens ze ooit zag. Maar nu komt er elke morgen een merel stukjes appel en kaas eten die ik naast mijn schoenen voor hem laat vallen.

Ik herinner me nog de eerste keer dat ik in mijn directe woonomgeving sterns zag. Ze vlogen heen en weer boven een singel, loerend naar beneden of er ook een visje te verschalken was. Dan doken ze ineens in het water. En wie kent niet het beeld van aalscholvers die op lantaarnpalen langs drukke wegen zich zitten te drogen in de wind? Ik zag het voor het eerst in de Haarlemmermeer. ‘Kijk nou!,’ riep ik tegen mijn vrouw ‘Een aalscholver! Wat doet die hier?’ Ik kende ze alleen van de Voornse Duinen. Inmiddels komt er een paartje elke morgen ontbijten in de vijver waarover ik het zojuist had.

Ook de zilvermeeuw is een vaste gast op mijn breedbeeldtelevisie. Verjaagd uit de duinen door de vossen heeft hij in het binnenland voorgoed kwartier gemaakt. En als ik van het schrijven van dit stukje opkijk, zie ik futen een nest bouwen. Dat kwam vroeger in de bebouwde kom ook niet voor! En nu zijn daar dus scholeksters bijgekomen. Het moet niet gekker worden!

Is dit nu verontrustend of niet? Het zou natuurlijk een teken kunnen zijn van het veranderend klimaat. Maar het zou natuurlijk ook de eeuwigdurende beweging in de schepping kunnen zijn. Ze evolueert. Hoe dan ook, er is genoeg te zien op mijn breedbeeld.

U vraagt zich natuurlijk inmiddels af of ik dan de hele dag naar buiten zit te kijken. Wel, het antwoord luidt: zeer regelmatig. Maar ook dat heeft me mijn werk te maken. Zei Jezus niet: ‘Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten niet en vullen geen voorraadschuren, het is jullie hemelse Vader die ze voedt’? Ik denk er inmiddels wel achteraan: ze moeten het voedsel wel zelf zoeken, en soms ver uit de buurt.