Columns

Kerken bij ds. Lakenveld (61)

Wij hebben een vriendin die regelmatig kerkt bij ds. Lakenveld. Een wat aparte dominee, deze Lakenveld, want hij bestaat wel en niet. Hij is namelijk de dominee van mensen die zondags lekker uitslapen. Onze vriendin bedacht er de naam ds. Lakenveld voor, want de naam zegt het al: wie kerkt bij Lakenveld blijft zondagmorgen lekker tussen de lakens.

‘Hij bestaat wel en niet,’ schreef ik. Want al is hij een verzinsel van onze vriendin, hij bestaat wel. Veel van mijn kerkleden kerken namelijk bij deze dominee. Het zijn de mensen die zondagmorgen via radio of Tv een kerkdienst of andere religieuze uitzending volgen. Ze kunnen niet meer naar de kerk of hebben geen zin om te gaan of ze zijn teleurgesteld in hun plaatselijke gemeente. En in alle gevallen bieden radio of Tv dan uitkomst. Je komt zo toch aan je geestelijk voedsel.

Ik heb afgelopen zondag ook gekerkt bij ds. Lakenveld. Na de drukke decembermaand gunden mijn vrouw en ik onszelf een uitslaapdag. Maar ik ben teveel kerkmens om de kerk te vergeten. Bovendien moet je de concurrentie in de gaten houden! Daarom besloot ik een warenonderzoek te doen naar het religieuze aanbod. Want er is niet slechts één ds. Lakenveld, het zijn er veel meer! Op zondagmorgen kun je al vroeg beginnen bij Hour of Power, vervolgens is er Arie van der Veer van de EO, daarna is er de eucharistie van pastoor Lakenveld, en tenslotte sluit de IKON de morgen af met ‘Het Vermoeden’.

Mijn conclusie? Er is voor elk wat wils. Voor mij sprongen de IKON en de EO er uit. In beide programma’s waren er vraaggesprekken te zien. In ‘Het Vermoeden’ een gesprek met Jan Pronk dat een opmerkelijke kant van hem toonde: hij sprak openhartig over zijn diep doorleefd geloof. En Arie van der Veer was bij het gezin van Janneke Vlot, de vrouw die op zo’n bijzondere wijze genezing vond van haar posttraumatische dystrofie.

Het meest opvallende vond ik dat, ondanks het feit dat we spreken over massamedia, de uitzendingen een gevoel van intimiteit gaven. Net of je met Jan Pronk zelf aan tafel zat. En Arie van der Veer richtte zich tijdens zijn afsluitende meditatie (die overigens heel mooi was) rechtstreeks tot de kijkers met de woorden: ‘U die thuis op de bank zit of vanuit bed naar deze uitzending kijkt…’ Ik stootte mijn vrouw, die ook rechtop in de kussens zat, aan: ‘Net of hij ons ziet.’

Wim Koole, die ooit directeur was bij de IKON, heeft eens een boek geschreven waarin hij sprak over de troost van de televisie. Die troost is er, merkte ik. Ds. Lakenveld raakt de harten van de mensen. Maar ja, hij blijft wel een concurrent! Daarom hang ik het maar niet aan de hoge klok. Die klok is bovendien uitsluitend voor eigen gebruik. Hij roept de mensen op zondagmorgen tussen de lakens vandaan. Ook onze vriendin!