Columns

Lange adem (96)

Nog even over het klooster van vorige week. Want het houdt mij nog steeds bezig. In datzelfde weekend waarover ik schreef, hadden wij een gesprek met een van de kloosterlingen. Deze kloosterling (Jos heet hij) kwam een avond met ons praten over het leven dat hij, samen met zijn medebroeders, leeft. Het werd een avond vol hartelijkheid, kwinkslagen en ook diepe ernst.

Ik vroeg Jos op een zeker moment of het kloosterling-zijn niet ontmoedigend was in een tijd dat de kloosters ontvolkt raken. Ik dacht nog even: daar ga je weer, Piet: altijd maar bezig met die neergang – is dat niet je eigen makke? En jawel hoor, want Jos bleek niet echt met die neergang te zitten. Niet dat hij het probleem wegwuifde. Maar hij wees ons op de geschiedenis. Er zijn meer tijden geweest dat de kerk het niet breed had.

Hij noemde als voorbeeld de Napoleontische tijd. Toen werden op gezag van de keizer alle kloosters gesloten en de kloosterlingen heengezonden. Ook in Averbode waar toen 88 religieuzen onderdak hadden. In de periode van 40 jaar die erop volgde was er weinig meer dat aan het klooster herinnerde. Maar in 1834 ontstond er een nieuwe vrijheid. En wat bleek? In de tussentijd hadden twaalf overlevenden van het oorspronkelijke klooster contact met elkaar gehouden. Ze waren inmiddels tussen de 61 en 86 jaar oud. Maar zij begonnen van de grond af aan.

Kortom – wilde broeder Jos ons maar zeggen -, ook in de kerkgeschiedenis waren er perioden dat het religieuze landschap kaal en leeg en donker leek. Het was winter. Maar na de winter brak onverwacht een nieuwe lente aan. Voor de Abdij van Averbode zou na die moeilijke periode haar grootste bloeiperiode zelfs nog aanbreken!

Die wijsheid van eeuwen ontbreekt mij en veel andere protestanten vaak. Wij willen resultaten zien. Wanneer wij achteruit boeren ontstaat dan ook nogal snel een paniekerig sfeertje. Maar misschien komt dat omdat wij nog niet zo lang bestaan. Wij hebben alleen een kortetermijngeheugen. Maar de Rooms-katholieke Kerk rekent in eeuwen. Dat is ook weleens lastig, omdat haar ervaring van eeuwen haar niet echt wendbaar maakt. Maar - ze is ook niet zo snel van slag.

Protestanten zijn meer sprinters: jongens en meisjes van de korte baan. Maar kloosterlingen zijn duurlopers. Zij belopen het parcours van de kerkgeschiedenis al eeuwen. Dat heeft hen een lange adem gegeven. Ook als het parcours zware trajecten kent. Ze zijn niet zo snel uit het veld geslagen. Zij weten dat op het parcours ook weer stukken komen waar je de wind van de Geest in de rug hebt.

(voor de geschiedenis van de Abdij van Averbode: zie http://www.abdijaverbode.be/nl/timeline)