Columns

We are going to see the King

08-07-2009

Soon and very soon, we are going to see the King Hallelujah! Hallelujah! We're going to see the King. Met deze woorden begon gisterenavond de herdenkingsdienst voor Michael Jackson. Een koor zong de gospel tijdens het binnendragen van de kist. Het deed me wat. Niet alleen werd duidelijk dat het een christelijke dienst zou zijn, met deze gospelsong werd ook nog een tweede toon gezet: het werd een Afro-Amerikaanse bijeenkomst. Ondanks een jarenlange vervreemding over en weer begroef vooral zwart Amerika een van zijn kinderen. Met een lied waarop je de last van de slavernij nog voelde drukken, maar tegelijk een lied dat wordt gedragen door de hoop op een beter leven. 

Toch zeurde er een lastig stemmetje in mijn achterhoofd: wordt er met die ‘king’ wel Jezus bedoeld? Want het was wel erg toevallig dat dit lied was geplaatst bij  het moment van indragen. Zou dat zo bewust geregisseerd zijn? Voor massa’s mensen heeft Michael immers messiaanse trekken gekregen. Er klonken deze dagen zelfs stemmen dat hij zou verrijzen uit de dood! Je kon er dus op rekenen dat er mensen bij dat woordje ‘king’ eerder aan Michael moesten denken dan aan Christus. (Mijn indruk wordt inmiddels bevestigd door reacties op het internet.)

‘Denk toch niet zo wantrouwig!’ zei ik bij mezelf, ‘Dat is weer een van die  negatieve gedachten die het leven van Michael Jackson altijd zo verpest hebben en hem hebben gemaakt tot wie hij was.’ Ik probeerde de gedachte weg te drukken. Maar het lukte mij niet echt. Niet helemaal onbegrijpelijk, vind ik zelf. Jackson is veel aangedaan, maar hij en de mensen om hem heen leden ook aan megalomanie. Dat gevoegd bij zijn grenzeloze idealisme om de wereld te verbeteren en zijn neiging om tijdens concerten op het podium ‘de kinderen tot zich te roepen’, en ziedaar: je hebt de contouren van iemand die een gooi doet naar een Messiasschap. 

Mijn gedachten keerden terug naar de gospelsong. Als het waar is wat het koor zong (en dat geloof ik van harte) is dan is de King of Pop nu bij zijn Heer. Maar die Heer is het tegenbeeld van een idool. Hij werd de minste der mensen en werd vanwege die nederigheid verhoogd tot Koning. Hij zal de mensen eens vernieuwd naar zijn beeld aan zichzelf teruggeven. Ook Michael Jackson. 

No more crying there, we are going to see the King

Hallelujah! Hallelujah! We're going to see the King.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

« Alle columns
Reageren

Wilt u reageren? Gebruik dit formulier. Ik zal zo snel mogelijk antwoorden.

Dhr. Mevr.



Meest gelezen

Aangekeken
15-04-2009
Tweede Paasdag is een heerlijke dag om er op uit te gaan. Ik wist dit jaar ook meteen waar naartoe: het Rijksmuseum. Daar is tot begin mei een schilderij van Vermeer te zien dat normaal in Washington hangt: De dame met de weegschaal. En aangezien ik een mateloze bewonderaar ben van het... Lees de hele column »
Kerk naar buiten
14-04-2010
Gisteren een heel inspirerende bijeenkomst voor predikanten bezocht. Overal in het land worden namelijk middagen en avonden georganiseerd om mijn kerk meer missionair te maken. Het initiatief gaat uit van de landelijke PKN die daarvoor een aantal mensen heeft vrijgesteld. Gisteren... Lees de hele column »
In Bob (part two)
01-06-2010
Hoe raakt een mens opnieuw ‘in Bob’? Wel, in mijn geval om meerdere redenen. Allereerst: als late bekeerling ontdekte ik dat de muziek van Dylan een ware staalkaart is geworden van de Amerikaanse muziekgeschiedenis. Rock, gospel, folk, country, blues, rockabilly, ballads, jazz –... Lees de hele column »
In Bob (part one)
28-05-2010
Het is de schuld van vriend Leo. Die nam me in 2009 mee naar een concert in de Heineken Music Hall. Ooit hadden wij, los van elkaar, zijn eerste concert in Nederland in De Kuip meegemaakt – tevens het allereerste stadionconcert ooit in ons land! Maar Bob Dylan (want over hem heb ik het)... Lees de hele column »
We are going to see the King
08-07-2009

Soon and very soon, we are going to see the King Hallelujah! Hallelujah! We're going to see the King. Met deze woorden... Lees de hele column »