Hoofdpersoon is Jatgier, een vrijgezel die woont in de kustplaats Vaim. Centraal in zijn leven staat de motorboot die hij Eline genoemd heeft, naar het meisje op wie hij in zijn jeugd heimelijk verliefd was. Maar Eline vertrok om te trouwen met ene Frank, een visser uit Sund.

We ontmoeten Jatgier als hij naar Bjørgvin vaart om een klosje garen met naald te kopen: hij moet namelijk knopen aan zijn hemd zetten. Bjørgvin is trouwens de Noorse naam voor Bergen. Het is enige échte stad in de roman. De andere plaatsen in de roman, Vaim en Sund, kon ik nergens op de kaart vinden en zijn dus waarschijnlijk fictief.

Na Bjørgvin besluit Jatgier naar Sund te varen. Daar ontmoet hij onverwacht de Eline op wie hij in zijn jeugd verliefd was. Wat er verder gebeurt tussen de twee, laat ik in het midden. Ik zou het plot verklappen.

Bijzonder is dat Fosse zijn roman opdeelt in drie stukken. In elk van die stukken krijgen we verschillende perspectieven te zien. Het eerste deel vanuit Jatgier, het tweede vanuit zijn vriend Elias, het derde vanuit Frank, de man van Eline.

In elk van die delen gebruikt Fosse zijn inmiddels beproefde vertelmethode: die van een soort stream of consciousness. Je zit als het ware in het hoofd van het personage en volgt zijn gedachten. Het zijn fragmenten die elkaar opvolgen zonder dat er een punt achter een zin komt en ze herhalen zich ook. Dat is misschien even wennen, maar de lezer die doorzet wordt al snel betoverd door deze manier van vertellen die ook wel is vergeleken met minimal music.

Deze manier van vertellen brengt je ook dit keer onvergelijkbaar dicht bij de personages en hun verlangens, eenzaamheid en pijn. Met name het lot van Jatgier is aangrijpend. Ik was opnieuw erg onder de indruk van Fosse. Op de site van Goodreads, waar ik bijhoud welke boeken ik las, moet je sterren geven. Deze is weer de volle vijf sterren waard.