Dominee | Poëzieliefhebber | Moestuinier | Speelt gitaar
Ik lees ze steeds minder. Romans. Ik heb ze gevreten. De foto bij dit stukje toont het: volle boekenkasten. En wat je ziet is nog maar een klein gedeelte. Vooral na zomervakanties raakte er weer een plank gevuld. Maar ook buiten de zomer schoot ik meestal lekker op. Nooit lag er géén roman op mijn nachtkastje.
Met '4.2.01' signeerde Harry Mulisch op de betreffende datum mijn exemplaar van zijn boek ‘Siegfried’. Veelbetekenend! De getallen in afnemende reeks vormen een strakke orde die zo kenmerkend was voor Mulisch. Toeval? Natuurlijk, want het was toevallige datum: 4 februari 2001. En toch, toeval bestond niet bij Mulisch.
Een hele roman over een avond stand-upcomedy – je moet het maar aandurven. De Israëlische schrijver David Grossman had het lef. In een zaaltje op een industrieterrein bij Tel Aviv treedt Dovele Grinstein op. Het is een vreemd optreden: hij krijgt het spaarzame publiek nauwelijks aan het lachen.
Roeta Tavori, lerares op een middelbare school, vertelt aan een onderzoekster de bizarre geschiedenis van haar familie. Die geschiedenis gaat terug tot het begin van de jaren dertig van de vorige eeuw. Toen werd in de joodse nederzetting waar Roeta nog steeds woont, door haar grootvader Zeëv een moord gepleegd - een gebeurtenis die de levens van zijn kleinkinderen nog steeds beïnvloedt.
Soms koop je een tijdschrift om dat ene artikel waarvan je denkt: dat moet en zal ik lezen. Dat tijdschrift heet in deze bespreking ‘Liter’. Bent u geen abonnee dan moet u het snel worden of op zijn minst het laatste nummer kopen. Waarom? Les Murray!
Ze hadden eigenlijk nooit in boekvorm gepubliceerd mogen worden - althans, als het aan de schrijver van de verhalen zelf had gelegen. Salinger had het namelijk ten strengste verboden. Hij was beroemd geworden met zijn 'The Catcher in the Rye' en was dus inmiddels een veelgelezen schrijver. 'Missie geslaagd,' zou je zeggen. Elke schrijver wil immers gelezen worden? Maar zo niet deze auteur.
Willem Jan Otten is in mijn ogen Nederlands meest interessante en veelzijdige schrijver. Hij schrijft toneel, romans, poëzie en essays. En hij beheerst de genres allemaal. Kort geleden zag een nieuwe essaybundel het levenslicht. ‘Verhalende essays’ noemde Otten ze.
Dit is een recensie van verreweg het belangrijkste boek dat ik dit jaar las. De Amerikaanse dichter Christian Wiman groeide op in een orthodox maar verknipt milieu, gekenmerkt door een overmaat aan geweld. Het maakte hem tot een verkreukeld mens en zorgde ervoor dat het meegekregen geloof op volwassen leeftijd in hem wegzakte. Hij werd agnost en koos voor een eigen overlevingsstrategie: hij werd dichter. Maar terugkijkend ziet hij nu dat de poëzie de weg was waarover het geloof in hem kon overleven.