Dominee | Poëzieliefhebber | Moestuinier | Speelt gitaar
Ik citeer het vaak: het gedichtje van Judith Herzberg dat ik alleen ken van internet. Ik zou niet weten in welke bundel het staat. Maar elke keer als ik het tegenkom, treft het me weer. Ik zet het als motto boven deze zomer en wens ons zo'n wereld toe: Er is nog zomer en genoeg wat zou het loodzwaar tillen zijn, wat een gezwoeg als iedereen niet iedereen ter wille was als iedereen niet iedereen op handen droeg.
Soms kom je onverwachte verbindingen tegen. Laatst las ik in de gedichten van de Ierse dichter Patrick Kavanagh. Waaronder zijn liefdesgedicht ‘On Raglan Road’. Bij toeval kwam ik er achter dat het ook nog op muziek is gezet. Tal van artiesten, waaronder Sinead O’Connor en Van Morrison, hebben het gezongen. Op een eeuwenoude melodie
Ik had zijn naam door de jaren heen regelmatig horen noemen. En ik wist dat Kees van Kooten een boekje over hem geschreven had. Maar ik had nog nooit iets van Billy Collins gelezen. Na het lezen van ‘The Rain in Portugal’ ben ik verkocht. Wat een gedichten!
Het is het einde van het jaar. Tijd voor allerlei lijstjes. De beste pop-albums van het afgelopen jaar. De beste boeken die je las. Helemaal niet zo gek om eens terug te kijken. Je maakt de balans op. Wat vond je mooi? Wat bleef hangen?
Vorige week was ik in Kampen. Bekend terrein, want ik bracht er mijn studietijd door. Dit keer was ik er voor Christian Wiman. Hij is een Amerikaanse dichter die furore maakt met zijn boek ‘Mijn heldere afgrond’. Over dat boek was een studiedag. Ik mocht er de openingstoespraak doen. Best spannend, want het moest in het Engels en Wiman zelf was aanwezig.
In 2013 verscheen een boek dat mij van de sokken blies. Het is van de Amerikaan Christian Wiman. Dit jaar verscheen er een Nederlandse vertaling van de hand van Willem Jan Otten. Hier een bespreking.
‘Over de doden niets dan goeds,’ luidt het gezegde. Dat maakt een eerlijke bespreking van de laatste bundel poëzie van Joost Zwagerman ook wat ingewikkeld. Zoals bekend stierf Zwagerman een zelfgekozen dood. Uit het nieuws was al bekend dat er van zijn hand een bundel religieuze poëzie zou verschijnen. Die ligt inmiddels al een paar maanden in de winkel. Maar nu pas en na herlezing durfde ik een bespreking aan.
Ik lees ze steeds minder. Romans. Ik heb ze gevreten. De foto bij dit stukje toont het: volle boekenkasten. En wat je ziet is nog maar een klein gedeelte. Vooral na zomervakanties raakte er weer een plank gevuld. Maar ook buiten de zomer schoot ik meestal lekker op. Nooit lag er géén roman op mijn nachtkastje.