Deze zomer gaan mijn vrouw en ik op bedevaart. Nee, niet naar Lourdes of Jeruzalem. Had ook gekund. Maar we gaan naar Amerika. Om precies te zijn: het diepe zuiden van de VS. Daar kwamen onze helden vandaan. Zoals misschien bekend ben ik fan van Johnny Cash. Mijn vrouw is meer van Elvis. Dus staan Nashville en Memphis op het programma.

LinkedIn is een wonderlijke loot aan de stam van de social media. Zo krijg ik regelmatig vacatures doorgestuurd waarvoor ik ten ene male ongeschikt ben. Vliegtuigbouwer bij Fokker bijvoorbeeld. Of engineer bij Bos Kalis. Ik begrijp het wel: ik woon in de buurt van die bedrijven. Maar verder is elke overeenkomst zoek.

Predikanten zouden na acht jaar naar een andere gemeente moeten. Ze dutten anders in. Bovendien is hun gemeente dan doorgaans op hen uitgekeken. De praktijk wijst het uit. Aldus mijn landelijke kerk.

‘Met Ziggo, zegt u het maar.' ‘Ja, mevrouw, het digitale beeld van mijn tv stoort.’ ‘Is dat op alle zenders?’ ‘Jawel, mevrouw. En gisterenavond ook al.’

De eerste echte lentedag. Het is vroeg in de ochtend. Ik sta in mijn tuin zoals ik elke dag doe. Ik mediteer er en bid. Geen spiritueler plek dan onder een blote hemel. Maar vandaag is anders dan de afgelopen maanden. De kou is weg. De magnolia staat in volle bloei. Ook de bomen naast ons huis kleuren roze. En ineens is ook de grond geel: het speenkruid. Het is windstil, de hemel blauw.

Precies twee weken geleden overleed mijn vader. Eendrachtig geschaard rondom onze moeder hebben we hem als kinderen en kleinkinderen herdacht en uitgedragen. Ik mocht de preek doen. Ik wist al welk Bijbelgedeelte we moesten lezen.

Gisteren was het weer zover. Toen ik mijn auto geparkeerd had en naar ons kerkgebouw liep zag ik er weer één. Een achtergelaten winkelwagen. Het gebeurt wel meer. Mensen doen hun boodschappen in het nabijgelegen winkelcentrum. Ze laden in, maar zijn te beroerd om het wagentje terug te brengen. Ze laten het staan bij de kerk.

Het was dit keer mijn beurt om naar Cookers te gaan. Moet ik even uitleggen. Elke week zijn mijn collega en ik beurtelings een morgen aanwezig in een plaatselijk eetcafé. Voor wie maar wil aanschuiven. Voor een luisterend oor, een afspraak, een vraag en in ieder geval een kop koffie. We laten via Facebook en Twitter van onze aanwezigheid weten.

Mijn kerk (de Protestantse Kerk in Nederland) houdt een enquête onder haar leden. Het gaat niet goed met de kerk. Ze lijdt aan ledenverlies, ze vergrijst. Dat betekent dat de overdracht van kerkgebonden geloof onder de nieuwe generaties ernstig stagneert. Daarom worden de leden bij een nieuwe toekomstvisie betrokken.

Weer een relletje in de kerk. Hadden we eerst Klaas Hendrikse, de atheïstische predikant, nu hebben we Edward van der Kaaij die ontkent dat Jezus heeft bestaan. Het evangelie is in zijn visie een mythe die ontleend is aan de Egyptische mythologie over Osiris.