U kunt het nieuws niet gemist hebben: David Bowie is dood. De kranten stonden er vol van. Te vol, volgens sommigen. De tv bleef het popfenomeen ook herdenken. Te lang, volgens dezelfde mensen van zo-even. Hoe het ook zij, grote kans dat, als u niets van Bowie wist, u nu meer van hem weet dan tijdens zijn rijke carrière.

Dit jaar deed Herman Finkers de Oudejaarsconference. En kennelijk heeft hij iets losgemaakt. Vooral bij dominees. Althans, dat leid ik af uit de enorme bijval op Facebook en Twitter. Collega’s juichten over de manier waarop hij het opnam voor religie.

Steeds meer kerken organiseren een Top 2000-dienst. Dit jaar deden wij ook mee. We hebben immers als gemeente al een aardige traditie opgebouwd wat betreft popdiensten. Dan kun je bij zo’n zich verspreidende olievlek van Top 2000-diensten niet achterblijven.

‘Piet van Die? Is dat uw artiestennaam?’ - Het was al een wat oudere vrijwilligster die het in alle oprechtheid vroeg. Ik was bij de Pop-up Kerk van Heerlen. Die is deze dagen gevestigd in een winkelpand ter gelegenheid van Serious Request. Je kunt er een kaarsje opsteken. Er is gelegenheid voor gesprek. En voor iedereen is er een kop koffie of thee. Wel afrekenen, want alles gaat naar het goede doel van Serious Request.

Aan het eind van het jaar vliegen de lijstjes je om de oren. De beste cd's van het jaar. De beste politici. De meest spraakmakende boeken. De beste sportvrouw/man. De top 2000. De stroom is op gang gekomen. Pas in januari zal de rust weerkeren.

Sipke van der Land is dood. Ik dacht altijd dat hij de eeuwige jeugd had. Hij bleef namelijk zo lang jongensachtig met z’n joviale blik en zwierige lok. Maar hij bleek al 78 te zijn. Ik had hem dan ook al jaren niet gezien.

Na de aanslagen in Parijs kleurde de hele wereld opeens blauw-wit-rood. Belangrijke gebouwen, bruggen en beelden werden met spots in de kleuren van de Franse vlag beschenen. Op Facebook kon je de driekleur als transparant van je profielfoto instellen.

Ik zag op de social media collega-predikanten al heftig reageren. Het ging over een tv-uitzending die ik zelf niet had gezien. De schrijver Dimitri Verhulst was gisteren te gast bij Pauw. Hij heeft een boek geschreven over de Bijbel. Of liever: over de eerste vijf boeken van de Bijbel. Nog specifieker: over de wreedheden in die eerste vijf boeken.

Ik lees ze steeds minder. Romans. Ik heb ze gevreten. De foto bij dit stukje toont het: volle boekenkasten. En wat je ziet is nog maar een klein gedeelte. Vooral na zomervakanties raakte er weer een plank gevuld. Maar ook buiten de zomer schoot ik meestal lekker op. Nooit lag er géén roman op mijn nachtkastje.

‘Elke dag dat de zon weer opgaat is een teken dat God er nog iets in ziet.’ Ik hoor het mezelf vaak zeggen. Met een opgewekte toon en een opgetogen hart. Maar eerlijk gezegd zijn er natuurlijk ook weleens dagen dat ik het zo niet beleef. Omdat de toekomst donker lijkt. Of omdat God een beetje op de achtergrond is geraakt. Een dominee is net een mens.