Hoe ik het album op het spoor kwam, weet ik niet meer. Maar geluk valt je soms in de schoot. Want wat een prachtplaat van deze (althans voor mij) onbekende artiest. Artiest enkelvoud, want achter de naam St. Lenox gaat één man schuil: Andrew Choi. En hij is nog niet eens fulltime artiest, want Choi is in het dagelijks leven advocaat in Manhattan.

Ik had het boek bij verschijnen in 2015 in het Engels gelezen. Dat is de reden dat ik er hier geen bespreking aan waagde. Maar nu het boek is vertaald, wil ik lezers van deze site er graag op wijzen. Het is een aanrader.

De 15-jarige Esther slaat met haar broertje en zusje hevig aan het bidden als hun vader kanker blijkt te hebben. ‘Maak papa alstublieft beter’ is haar herhaalde bede. Ze gelooft heilig in een wonder. Maar het gebed mag niet baten. Haar vader overlijdt en dat veroorzaakt een diepe religieuze crisis.

Het popjaar begon met de dood van David Bowie. Ik sluit af dit jaar met die van Leonard Cohen. De overeenkomsten zijn frappant. Beiden leverden zij een laatste album af waarin de naderende dood het thema is. En net als dat van Bowie is het album van Cohen indrukwekkend.

Geen naam heeft de laatste vijftig jaar in kerkelijk Nederland zo vaak geklonken als die van Kuitert. Hij werd de auteur van een veel geciteerde oneliner waarop zijn hele theologie is gebouwd: ‘Alle spreken over Boven, komt van beneden.’ Voor velen een bevrijdend perspectief, voor nog meer mensen de godslastering van de eeuw. En elke nieuw boek dat hij schreef leek weer een nieuwe steen in de vijver van protestants Nederland.

Nico ter Linden is bij het grote publiek in de jaren negentig bekend geworden met zijn serie Bijbelse hervertellingen ‘Het verhaal gaat…’ Hij was ooit predikant van de Westerkerk in Amsterdam. Maar Ter Linden raakt ook op leeftijd. Tijd om ook eens de balans op te maken. Hoe zag zijn eigen geloofsgeschiedenis eruit?

De grens tussen geloof en ongeloof is aan het vervagen. Onderzoeken wijzen uit dat Nederland steeds meer seculier wordt. Maar dat wil niet zeggen dat het ongeloof toeneemt. Waar onderzoeken op gericht zijn is een theïstisch geloof: het geloof in een bovennatuurlijke, persoonlijke God. Dat geloof is inderdaad aan het verminderen. Maar Smedes wijst er op dat juist onder atheïsten spirituele tendensen zijn aan te wijzen.

Meestal is een album met de naam van de artiest als titel het debuutalbum. Maar dat is hier niet het geval. Robert Ellis maakte met eerdere albums al indruk, vooral met zijn 'The Lights From the Chemical Plant'. Ellis geldt - samen met o.a. Sturgil Simpson - als een van de vernieuwers van de country.

Vorig jaar verongelukte de zoon van Nick Cave. Hij viel van een rots en overleed. Dan verwacht je al dat een nieuwe cd van de popzanger daarvan doordrenkt zal zijn. En alleen al de eerste zin smijt je deze tragedie midden in het gezicht: ‘You fell from the sky / Crash landed in a field / Near the river Adur’. En dan is al duidelijk: dit wordt een donker album.

De solidariteit met de staat Israël is niet vanzelfsprekend meer – ook niet in kerken. Sterker, er klinkt soms harde kritiek. Vaak terecht. Lees bijvoorbeeld ‘De ethnische zuivering van Palestina’ van de Israëlische (!) politicoloog en historicus Ilan Pappe, en ieder idealistisch beeld over de stichting van de staat Israël is definitief bijgesteld.