Na maanden niet naar de bioscoop te zijn geweest, moest het er wel weer een keer van komen. Ik volgde de juichende recensie van Trouw. En de keuze bleek gelukkig. Wat een prachtfilm! Ik was vooral onder de indruk van de fijngevoelige wijze waarop diepe droefenis en humor samengebracht werden.

Josh Ritter is een vrolijk en dankbaar mens. Wie hem weleens heeft zien optreden, weet dat het speelplezier er af spat. En hij is als een kind zo blij met de bijval van zijn publiek. Misschien beïnvloedt dat mij bij het beluisteren naar zijn albums, maar ook over de nieuwste ben ik weer laaiend enthousiast.

‘Wie of wat is de mens?’ – dat is de centrale vraag die de filosofie gaande houdt, aldus Ger Groot in zijn monumentale werk ‘De geest uit de fles’. Het is een indrukwekkend en helder geschreven overzicht van de filosofie van de afgelopen vier eeuwen.

De mens heeft een ontembare zucht naar zekerheid en bevrediging van zijn behoeften. Dat resulteert in het scheppen van afgoden. Zelfs van God kunnen wij zo’n afgod maken. Dat is de rode draad in dit boek van de spraakmakende theoloog Peter Rollins.

Mijn cd van deze maand was niet moeilijk te kiezen. Op mijn stapeltje lagen nog andere cd’s, maar 'Music For People In Trouble' overtrof alles. Ik kende het werk van Susanne Sundfør niet. Ik hoorde wel flarden van haar vorige album (‘Ten Love Songs’). Maar eerlijk gezegd kon me dat niet bekoren. Tot deze cd verscheen. Wat een prachtplaat!

Wat een album! Goeie kans dat deze plaat nummer 1 wordt op mijn jaarlijstje. Voor wie hem niet kent: Sam Baker is een singer-songwriter uit Texas. Hij ziet zichzelf meer als maker van liedjes dan als zanger. En dat begrijp je als je naar hem luistert: hij heeft geen formidabele zangstem. Maar juist die kwetsbaarheid maakt hem overtuigend.

Er zijn van die albums die je met een ruk uit je spoor trekken. Mijn spoor is dat van de Americana – de verzamelnaam van country, blues, folk en rock en alle mengvormen daarvan. Meestal schrijf ik over de luisterervaringen die ik in die contreien opdoe. Maar deze maand een album dat daar volledig buiten valt, maar dat me wel van de sokken blies.

Mijn aandacht voor dit boek werd getrokken door de tekst van U2-zanger Bono op de voorkant: ‘Een prachtige choreografie voor een gloedvol leven.’ Wel, als rockzanger no.1 van de wereld zo enthousiast is over een religieus boek, word ik nieuwsgierig. Ik werd niet teleurgesteld. ‘De goddelijke dans’ is het meest spirituele boek dat ik dit jaar las.

Ik mag graag een cd draaien terwijl ik kook. Bepaalde albums laten zich namelijk heel goed – wat ik noem – ‘zijdelings’ beluisteren. De kern van zulke albums raakt je ‘en passant’. Andere albums laten zich alleen ontsluiten door opsluiten: koptelefoon op, teksten erbij, nergens anders aan denken. Zo’n album is dat van Will Stratton.

Ryan Adams is vorig jaar gescheiden en steekt dat bepaald niet onder stoelen of banken. Hij vulde zelfs een heel nieuw album met het verdriet. Het album laat zich beluisteren als een chronologisch vastgelegd rouwproces. Maar het aloude cliché dat verdriet vaak leidt tot mooie kunst, blijkt in dit album opnieuw bewaarheid.